Πηνελόπη Γαίτη: «Ο Γ. Χαλεπάς, η « Κοιμωμένη» και η αύρα»

    Χώροι και μύθοι..χώροι και αύρα..έργα και καλλιτεχνική αύρα. Με την άχνα του πρωτότυπου εκείνης της μακρινής μέρας που για τελευταία φορά ο μαντρακάς και η σμίλη το άγγιξαν. O χρόνος πρόσθεσε πάνω του τη δική του αφηγηματικότητα ως δύναμη, πληγή, τρέλα, πόνο κι αρρώστια –που έρεε σαν νερό μέσα στους άχρονους τοίχους της σιωπής του κολαστήριου-τα 14 χρόνια μιας ουσιαστικά μέρας που κύλησε παρασύροντας μαζί της παραβάσεις, υπερβάσεις, συμβιβασμούς και ερωτηματικά. Ποιος μπορεί να το ξέρει;

   Μια τελευταία ματιά του Γιαννούλη, γεροντική, αυτή τη φορά-εκείνο το όμορφο πρωινό του Σεπτέμβρη στη μαρμάρινη Σοφία Αφεντάκη ..που έλαβε χώρα σε άλλο αιώνα πια. Μαζί με την Ειρήνη,την Ευτυχία-έχοντας αποχαιρετήσει τη Μαργαρώ και την Πηνελόπη…

 Τα χρονια περνούν κι οι βροχές κυλούν πάνω στο μαρμάρινο σώμα με την αύρα του έργου να ξεχύνεται ένα γύρω στο χώρο που στήθηκε για να συντροφεύει την ψυχή της Σοφίας, ενώ πιο πάνω βρίσκεται η ψυχή του Γιαννούλη.

Είπαν θα φύγει από εκεί, για λόγους συντήρησης κι εκεί θα στηθεί αντίγραφο υψηλών προδιαγραφών. Η αύρα του πρωτότυπου, ο μυστηριακός δεσμός του με την ψυχή του καλλιτέχνη είναι ή όχι μια ουτοπία;

Συμπέρασμα: Όταν και όποτε η γνήσια Κοιμωμένη αφήσει τη γη της …τίποτα πια δεν θα είναι εκεί στο Α΄Νεκροταφείο το ίδιο…

Το αεράκι θα φυσάει ανάμεσα στα κυπαρίσσια, όμως η Σοφία-Κοιμωμένη δεν θα είναι εκεί, ούτε και  το άγγιγμα του Γιαννούλη που της έδωσε μυστική πνοή. Το περίγραμμα του αντίγραφου θα είναι το ίδιο, πόσο  όμως γνήσια θα είναι η αύρα του ως αποτέλεσμα κορυφαίας μηχανικής αναπαραγωγής;