Ζάχαρη.... γλυκιά γεύση –γλυκόπικρες αναμνήσεις
μέσα στο κρύσταλλο βλέπω τη μορφή σου...
Σαν να ήταν χθες ...
Η μορφή σου ξεθώριασε, κιτρίνισε θόλωσε...
..........................................................................................................................................
Η Μ. Ασία, μια μετάπλαση στο χρόνο...αυτοί που έφυγαν, τους ..εκείνα τα
χρόνια.. Όλοι τους μια μνήμη...τα κύματα
του Αιγαίου συνεχίζουν το αέναο ταξίδι τους...η μακρινή αιολική γη έχει μείνει
πια βουβή...σαν να πέτρωσε...ρημαγμένα όλα...εκείνοι κι εκείνες που ήξεραν το
χώμα της πιθαμή προς πιθαμή δεν υπάρχουν πια....κάποιο απ’ αυτούς τις μαύρες
ώρες του χαλασμού το έφεραν μαζί τους, να
τη θυμίζει να μην την αλησμονήσουν...σαν πυρωμένο σίδερο...όπως μαζί τους
έφεραν και ότι άλλο μπορούσαν ....τα αποκούμπια τους, την αρχοντιά τους, την
τιμή τους, τη αλήθεια τους.....τα κουταλάκια τους. Κάθε φορά που τα έβλεπαν θυμόταν
τις καλές μέρες...τη σάλα, τις γιορτάδες, το αδιάκοπο πήγαινε έλα των παιδιών,
τ΄αρώματα, τις γεύσεις...τώρα πια οι στιγμές πάγωσαν και θόλωσαν. Κρύφτηκαν στο
γιατάκι τους οι μνήμες, σαν να κοιμούνται....Τι έμεινε;
Τίποτα δεν έχει αλλάξει, ο ίδιος ήλιος, η ίδια θάλασσα αγκαλιάζει στον
κόρφο της τη Σμύρνη, τ’ Αλάτσατα, το Αϊβαλί που είναι τόσο γεμάτα από κόσμο και
φωνές, αλλά τόσο άδεια.....Τι έμεινε;...μα οι στιγμές, τα χάδια, οι ήχοι, οι
κουβέντες , οι φωτογραφίες και το χώμα της πατρίδας.
Εις Μνήμην αυτών
« Μικροιστορίες», Συμμετοχή με την
ομάδα ΕΝ ΦΛΩ
Έργο-Εγκατάσταση: « Τα κουταλάκια της
μνήμης»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου