Πηνελόπη Γαίτη-«Στο Κονσερβοποιείο Πρεσπών τα κείμενα λένε τη δική τους αλήθεια ...ακόμη...»

   Η λογοτεχνία μας αφήνει τη δυνατότητα να τη διαβάσουμε μέσα από τον δικό μας καθρέφτη προσωπικών εμπειριών, εικόνων και αισθητικής. Η γραφή επιδρά πάνω στον άνθρωπο κι ο άνθρωπος πάνω στη γραφή χτίζοντας έντεχνα κείμενα που μιλάνε στη δική του ψυχή με εναν τρόπο προσωπικό και μυστικό, ενώ αυτά άλλες φορές μιλάνε διαφορετικά στους γύρω του που κάποιες φορές όντας αποστασιοποιημένοι από την όλη εμπειρία μπορούν να τα θεωρήσουν παραδοξολογίες ή και ξεκομμένα από το περιβάλλον τους.

Όμως κάθε κείμενο έχει την αξία του, ακόμα και ένα πρακτικό κείμενο που δεν κρύβει λογοτεχνικότητα μπορεί να διαβαστεί ως λογοτεχνικό και να αποκτήσει ποιητική χροιά, αρκεί ο αναγνώστης του να μπορεί να το ενστερνιστεί καταλλήλως και στη συνέχεια να το διαβάσει ποιητικά ανιχνεύοντας παράλληλα τις κρυμμένες προεκτάσεις του. Ακόμη και οι ετικέτες μιας πεταμένης κονσέρβας που αργοπεθαίνει σε ένα κονσερβοποιείο των συνόρων διαβάζονται και μιλούν εκφραστικά για περασμένες εποχές, ακόμη και το κείμενο ένός κανονισμού που η «ισχύς» του είναι ένας κούφιος γλωσσικός ήχος, μια αντήχηση που δεν αφορά πια κανένα πια, ή μήπως όχι;…