Πηνελόπη Γαίτη:«Οι πόλεις, όσα χρόνια και να περάσουν λένε την αλήθεια....»

   Τα δίπολα καθορίζουν την ανθρώπινη πορεία. Το δίπολο ζωή-θάνατος πάντα αναμετράται με αποτέλεσμα αμφίρροπο και ασαφές κατά τον καθένα .......έτσι γεννιούνται οι ιδέες, έτσι ωριμάζουν οι καρποί....ο καλλιτέχνης είναι μια πορεία, αέναη ...άλλοτε όμορφη και λιοπερίχυτη κι άλλοτε κατάμαυρη και θολή.....μα δεν πειράζει....το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρχει ..για να αναπνέει, για να ονειρεύεται..να ονειροπολεί, να ερμηνεύει....πικρόχολα, χαρούμενα, φωτεινά, φάλτσα.....ποιος μπορεί να κρίνει....όταν είναι εκεί, όταν υπάρχει, κι όταν μέσα ακόμη κι από το προσωπικό του σκοτάδι βαδίζει στο φως που δε έχει όρια, χωρίς περιθώρια και αλυσίδες....

     Επομένως που οδηγούν οι παρατηρήσεις, οι απορίες και τα ξενύχτια της ψυχής του καλλιτέχνη; ...Μα στο λαλείν της ψυχής.....Mία πόλη που αντιστάθηκε στο χρόνο, τα κουφάρια της επιζούν ακόμη κι εξακολουθούν να συγκινούν..όποιον συγκινούν, κι αν συγκινούν έστω κι έναν... τότε ακόμη δε χάθηκε το παιχνίδι...