Πηνελόπη Γαίτη: «…..δεν είμαι πια ο Ρέμπραντ….»

    Κάποιες φορές είναι που η μορφή χάνεται…να φταίει ο χρόνος; Ποιος το προκαλεί αυτό; Μια προσωπογραφία, μια αποτύπωση μορφής φτιαγμένη για να μείνει στο πέρασμα του χρόνου και να θυμίζει εκείνο το πρόσωπο το αγαπημένο: τη ματιά του, το χαμόγελό του, τις εκφράσεις του, τη θωριά του…κι όμως τίποτα δεν μένει τελικά κι από αυτό. Σαν να τα σάρωσε όλα μια καταιγίδα κι ό,τι απέμεινε από όλο αυτό είναι μικρά κομμάτια-αποσπάσματα να θυμίζουν πως κάποτε αυτή η μορφή υπήρξε ….και να ψιθυρίζει: «Ήμουν εγώ, τώρα δεν είμαι εγώ, είμαι ένας άλλος ..». Όλα άλλαξαν  πάνω της, ίσως και να θυμίζει ένα διαμελισμένο πλοίο:

Ν. Καρβούνης: «…αργοδιαβαίνει το μυστικό το πλοίο, που δεν φλοισβίζει

                         στην πλώρη του ο αφρός, μηδέ αυλακώνει

                         το πέλαγο ξοπίσω του η ανάμνηση.

                         και σβιέται στα σκοτάδια και στα μάκρη…».

    Κι έτσι όλα άλλαξαν ίσως κι όχι …το χθες έμπλεξε με το σήμερα, το χθες έγινε ένα με το αύριο. Η μορφή χάθηκε, σβήνει καθώς και τα σημάδια της …δεν είναι πια ό,τι ήταν …

 Ιούνιος 2015:              Gallery Λόλα Νικολάου, Θεσσαλονίκη

                                      Rembrandt΄'s Name

 

                                      Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση

                                      Τίτλος Έργου: 
                                       
                                       "…δεν είμαι πια ο Ρέμπραντ…"