Ήταν Άνοιξη ή μήπως καλοκαίρι; Δεν θυμάμαι πια.. Η μορφή
σου. Την είδα για τελευταία φορά να χάνεται στη γωνιά του δρόμου. Θα έφευγες
είπες για πάντα. Είχαν γίνει πολλά. Κι εσύ είπες πως ήθελες να ξεχάσεις. Να
ξεχάσεις ακόμη και τον εαυτό σου. Το ταξίδι ήταν μια λύση. Έτσι είπες. Κοίταξες
στο πάτωμα συλλογισμένος και το είπες. Εσύ, που είχες πει πως δεν θα
εγκατέλειπες ποτέ αυτή την πόλη και τους δρόμους της. Σου άρεσε αυτή η πόλη. Η
δίψα της, ο ρυθμός της, οι φωνές της, ακόμη και η σιωπή της. Τα ήξερες καλά όλα
αυτά. Τα είχες γευτεί, τα είχες νιώσει. Μια φορά μου είχες πει: «Φοβάμαι μην
ξυπνήσω μια μέρα και δεν είσαι δίπλα μου. Τότε θα πάψω να αγαπώ αυτή την πόλη.
Δεν θα μου μιλάει τίποτα πια. Θα σιωπήσω για πάντα». Είχες δίκιο, μόνο που αλλιώς
ήρθαν τα πράγματα. Μην φοβάσαι, σκέψου πως κι εκεί που είσαι θα πάνε κάποια
στιγμή καλύτερα τα πράγματα. Μην φοβάσαι το σκοτάδι κι εγώ θα προσπαθήσω να
κάνω το ίδιο, απλά σε αυτή την πόλη κάτι άλλαξε. Ίσως το βρω Ίσως κι όχι. Η
σιωπή της πόλης, βαθιά, ανέγγιχτη. Ολόκληρη σιωπή δεν μπορεί να χωρέσει στους
δρόμους της . Το ραδιοφωνάκι παίζει το «άπονη ζωή». Οδός Ξούθου: Βυθισμένη στη σιωπή...Ακούστηκε ένας λυγμός από το
απέναντι παράθυρο. Μετά σιωπή. Οδός Ξούθου, οριακά στο μηδέν. Σε αυτή την
πόλη...
Κέντρο Τεχνών, Αθήνα
20-25/05/2017
Platforms Project
«Project Ξούθου-η σιωπή της πόλης»
Τίτλος έργου: «Η μορφή
σου...στην οδό Ξούθου»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου