Με τη ζωή να
κυλάει. Παρουσίες και απουσίες. Νέες οικοδομές, μα και κατεδαφίσεις. Κάθε
κατεδάφιση, αφήνει πίσω και τα θραύσματά της. Μένουν πίσω, απομεινάρια μιας
μνήμης που χάθηκε, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Οι τοίχοι χάνονται. Γυμνώνεται ο
σοβάς από τον τοίχο. Μένει το τούβλο ως σιωπηλός μάρτυρας. Το ίδιο και η ψυχή.
Ένας αποτοιχισμός ψυχικών θραυσμάτων που χάνεται μαζί με το το χρόνο αφήνοντας
σημάδια στην ψυχή. Τα θραύσματα την έχουν γδάρει, της άφησαν ίχνη ανεξίτηλα,
όπως και στην καρδιά που στωϊκά τα υπομένει. Βαθιές ανάσες, βαθιές ανάσες αυτό
χρειαζόμαστε. Μα πόσο κοντά είναι η λύτρωση; Η ψυχή βαδίζει προς την τελείωσή
της . Αγωνιά, αγκομαχά, βαδίζει στο μονοπάτι της κρατώντας με στοργή τα
θραύσματά της. Προχωρά άνωθεν. Δεν φοβάται την κλίμακα, μήτε τη μετάβαση.Είναι
κομμάτι της...
Factory Café, Φλώρινα
Φεβρουάριος 2017
Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση
Αλληλεπιδραστής: Χάρης Κοντοσφύρης
Τίτλος έργου: «Θραύσματα στην πορεία...ψυχής άνωθεν»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου