Ο χρόνος κάνει
καλά τη δουλειά του. Θολώνει εικόνες, επουλώνει πληγές,αλλοιώνει γεγονότα.
Ξεγράφει. Η λησμονιά είναι φίλη του...Ρέουν μαζί στο άχρονο σύμπαν και σαρώνουν
τις μνήμες. Ό,τι δεν αντιστέκεται στο πέρασμά τους χάνεται. Χάνεται σιγά σιγά
σαν παζλ. Αποδομήται σιγά κι αθόρυβα κι έρχεται κάποια στιγμή που πια λίγοι το
θυμούνται, που αρχίζει να δημιουργεί αμφιβολίες η ύπαρξή του. Γίνεται μια αμφισημία.
Το ξεπερνά το παρόν, το σύγχρονο. Χάνεται. Η ορατή μνήμη-η αόρατη μνήμη. Η
ορατή μνήμη με τα γερά θεμέλια που αντιστέκεται στο χρόνο, μα κι η αόρατη μνήμη
που ξεθεμελιώνεται σιγά-σιγά και γίνεται μια μακρινή ανάμνηση, μια ασάφεια,
ένας ορίζοντας μακρινός κι απροσδιόριστος που ζωγραφιζόταν άλλοτε με χρώματα ζωντανά
και χαρούμενα που όμως με το πέρασμα του χρόνου θόλωσαν, έχασαν τη λάμψη τους
και χάνονται. Ξέρουν πως θα μετατραπούν σε αόρατη μνήμη, όμως κάτι από αυτά υπάρχει
ακόμα γιατί νιώθουν πως ίσως για κάποιους λειτουργούν σαν πέτρα, σαν χρώμα, σαν
κοφτερό πέταλο λουλουδιού, σαν μια διαφάνεια στιγμών που τους διαπέρασε και
τους σημάδεψε για πάντα...
Chili Art Gallery, Αθήνα, Οκτώβριος
2016
«Ορατά και αόρατα»
Τίτλος έργου: «Ορατή και
αόρατη μνήμη»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου