Πηνελόπη Γαίτη: Performance-Σ. Μπέκετ: «Το τέλος του παιχνιδιού»

                                

   Ανιχνεύοντας μπεκετικά κείμενα, ψάχνοντας μέσα στις λέξεις...Τα κείμενα του Μπέκετ: κείμενα με μια ροή εντελώς δική τους. Κείμενα που σε προκαλούν να τα κοιτάξεις, να τα διαβάσεις, να τα κατανοήσεις, μα πιο πολύ να τα εμβαθύνεις μέσα από μια performance. H σωματοψυχική απεικόνιση της δράσης επιζητά το χώρο εκείνο που θα τη δεκτεί και θα την αφήσει ν’ απλωθεί, ώστε να μπορέσει να φτάσει με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο στους θεατές.  

   «Το τέλος του παιχνιδιού», παίρνει σάρκα και οστά σε έναν  υπόγειο χώρος, άδειο και γυμνό όπως και οι ήρωες του Μπέκετ που μοιάζουν κουφάρια αποστεωμένα, άμορφα, χωρίς ταυτότητα, με ζωή άδεια, κενή, χωρίς νόημα πια…

   Μέσα στο χώρο το τσιμέντο βρίσκεται παντού. Σκληρές επιφάνειες, όπως και οι ήρωες του έργου που μοιάζουν μορφές πετρωμένες στη δίνη του χρόνου. Βρίσκονται κάτω από τη γη...απομονωμένοι....σαν να μην τους ακούει κανένας, στο υπόγειο.Είναι τόσο απομονωμένοι από τον ρυθμό της πόλης. Όλα εκεί μέσα μοιάζουν ουδέτερα, μακρινά. Ο ήχος της φωνής αποκτά  άλλη ένταση. Τα λόγια του κειμένου γίνονται ακόμη πιο αληθινά, γιατί ζυμώνονται με τον μη ήχο. Μια βουβαμάρα και κρύο, παγωνιά, όπως στις καρδιές των ηρώων του θεατρικού έργου,σιωπή, όπως και στην ψυχή τους. Διέλυσαν τη ζωή τους και οι τέσσερις, καταναλώθηκαν σε άκαιρες κοινοτοπίες, τους έφαγε ο χώρος. Όλα τα όνειρά τους έγιναν σκόνη…Κάτω στο υπόγειο έχει σκόνη..παντού. Όλα εκεί κάτω μοιάζουν να ζουν το δικό τους χρόνο. Μόνο το λεβητοστάσιο έχει το χώρο του. Μέσα στο υπόγειο μόνο το θερμαντικό σύστημα του κτιρίου υπάρχει. Τα κρύα βράδια του χειμώνα οι καυστήρες ακούγονται να βαριανασαίνουν...ο χώρος μυρίζει πετρέλαιο και η ατμόσφαιρα αλλάζει. Η ανάσα κονταίνει..μέσα σε αυτό τον  γκρίζο μονότονο και τσιμεντένιο χώρο οι ήρωες του έργου ανασκαλεύουν τη μίζερη ζωή τους, μετράνε τα λάθη τους, ομολογούν τα λάθη και τις ήττες τους. Στο υπόγειο, κάτω από τη γη, ακόμα πιο κοντά στη γη. Μοιάζει να διαθέτει μαγικά όλα εκείνα τα σημεία που μπορούν να δημιουργήσουν σκηνικούς χώρους για να ξετυλιχτεί η δράση. Η ράμπα, μια είσοδος μια αρχή, ο διάδρομος, μακρύς και σκοτεινός όπως και η ζωή, οι διάφοροι-χώροι δωμάτια, τα σκόρπια έπιπλα, τα ελάχιστα παράθυρα που αφήνουν να περάσει στον γκρίζο χώρο το χλωμό χειμωνιάτικο φως μιας συννεφιασμένης μέρας.Από τα ίδια παράθυρα, όταν τουλάχιστον έχει λιακάδα, όλα αλλάζουν στον αχανή και ουδέτερο χώρο. Σαν να ζωντανεύουν τα χρώματα, σαν κάτι απροσδιόριστο να κινείται στην ατμόσφαιρα. Τα χρώματα των καυστήρων ζωηρεύουν κι αυτά και η υγρασία γίνεται πιο υποφερτή. Συχνά το πάτωμα στην επάνω πλευρά προς τη ράμπα πλημμυρίζει. Βουβό νερό και υγρασία κατατρώει το τσιμέντο για μέρες. Τις συννεφιασμένες μέρες το νερό, ακίνητο και γκρίζο, μοιάζει σαν μια γκρίζα πληγή στο πάτωμα, ενώ τα βράδια σαν σκοτεινιάσει κι ανάψουν οι προβολείς γίνεται κιτρινόμαυρο και σκοτεινό. Αντανακλάσεις από τους προβολείς, νέα σχήματα στους τοίχους. Οι σκληροί φωτισμοί και το απέριττο συνυπάρχουν. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα μπορεί να ζωντανέψει ένα μικρό ψήγμα από τη ζωή των ηρώων του παιχνιδιού.Εκεί σε έναν υπόγειο χώρο, με απλότητα, αμεσότητα και αλήθεια…..

Πραγματοποίηση Performance, Φ.Σ.Φ Αριστοτέλης (Υπόγειο), Φλώρινα, Ιούνιος 2015