Κι όμως να που φτάνει η ώρα οι φωνές
γίνονται «ιδανικές κι αγαπημένες» κατά πως λέει ο Καβάφης. Ο χρόνος περνάει
διαλύοντας ανθρώπους, τοπία, μικρόκοσμους μαζί με τις μικροιστορίες τους….οι
φωνές όλων αυτών χάνονται μέσα στο χρόνο, συνθλίβονται στο πέρασμά του, έτσι
που στο τέλος η φωνή τους δεν ακούγεται πια, γίνεται πέτρα..εγκλωβίζεται μέσα
στις πλίνθους και βοά με την εσωτερική κραυγή της σιωπηλά. Κι έρχονται στιγμές
που η πλίνθος ματώνει και τότε πάνω της μπορούν να εγγραφούν τα λόγια «ιδανικές
φωνές» που κλείνουν τις φωνές αυτών που υπήρξαν, αυτών που είναι, κι αυτών που
θα είναι…
Gallery
512, Πτολεμαϊδα, Νοέμβριος 2014
Συμμετοχή στην Έκθεση
« Πλήθη και Πλίνθοι»
Τίτλος έργου: «
Π+Π-Ιδανικές φωνές ολούθε…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου