Πηνελόπη Γαίτη: «Μορφή: εκείνη η μοναδική φορά…»

Αλλά γιατί το να  ‘σαι δω είναι πολύ, και γιατί, καθώς φαίνεται,
οτιδήποτε εδώ μάς χρειάζεται, οτιδήποτε φθίνει και παράδοξα
σε μας αποτείνεται. Σε μας, τους πλέον φθίνοντες. Μία φορά
το καθένα, μονάχα μία φορά. Μία φορά και ποτέ πια. Κι εμείς επίσης
μία φορά. Ποτέ ξανά. Όμως αυτή τη
μία φορά να  ‘χεις υπάρξει, αν και μονάχα μία φορά,
επί της γης, να  ‘χεις υπάρξει, αμετάκλητο φαίνεται.

Rainer Maria Rilke, «Οι ελεγείες του Ντουίνο»

Απόσπασμα από την ένατη ελεγεία, Μτφ. Σ. Σελαβής.

    Είναι κάποιες φορές που είναι δύσκολες. Ύπαρξη και φθορά. Ύπαρξη και πίσω από αυτή το αμετάκλητο. Και  η μορφή να χάνεται, να φθίνει,να αλλάζει στο πέρασμα του χρόνου όπως τα ποτραίτα του Ρέμπραντ …..κι ύστερα όλα να πνίγονται στο χρώμα,να περιμένουν την απελευθέρωση μιας ροής ενέργειας που υπάρχει μόνο μια φορά και μετά από αυτήν η παγίωση της μορφής…..με την ύπαρξη να αναζητά τον πιο παράδοξο εαυτό της, παραδομένη στην παγίδα του χρόνου και των μεταβολών του…

Συμμετοχή στην Art-Athina, 

«Rembrandt's Name Progect.» 

Tίτλος Έργου: «Μορφή-απόσπασμα…»

 Αθήνα, Μάϊος 2014