Πηνελόπη Γαίτη « Άδης, Αήδης -Πτώση 2»

    Είναι φορές που ο άνθρωπος νιώθει πως χρειάζεται το Θεό κοντά του, όμως και ο Θεός χρειάζεται κι αυτός τον άνθρωπο... Έχει άραγε ο Θεός ανάγκη από τη λύτρωση; Είναι η λύτρωση πανανθρώπινη; Η Ανάγκη είναι το άλλοθι για αέναο αγώνα που συνδαυλίζεται από την Πίστη και την Ελπίδα; Μην η ελπίδα πέθανε; Μην η ελπίδα ζει; Κι αν ναι, πού έχει χαθεί, αφού τόσες ψυχές παραδέρνουν σαν ακυβέρνητα καράβια σε πελάγη τρικυμισμένα; Κι η άβυσσος; Η άβυσσος η σκοτεινή, η δυσπερίγραπτη και ζοφερή πού αρχίζει και πότε τελειώνει;

    «Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή» γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του. O άνθρωπος με την πτώση του στην άβυσσο βιώνει με τρόμο την ύπαρξή του, την συνταύτιση της ζωής και του θανάτου, της μήτρας και της ταφόπλακας, της εφήμερης ζωής και της αθανασίας. «Ξεκίνησα από ένα σκοτεινό σημείο τη μήτρα, οδεύω σ’ ένα άλλο σκοτεινό σημείο, το Μνήμα». Η ζωή συμπυκνώνεται σε ολιγόχρονο ταξίδι φθοράς μέσα στον άχρονο χρόνο, ενώ η ύλη παλεύει με τη σύνθεση και την αποσύνθεση. Είναι κι αυτές οι δαντικές πορείες που κρύβουν μέσα τους αποχαιρετισμούς για το καθετί που χάνεται κάθε στιγμή, που πεθαίνει, που θολώνει και ξεριζώνεται πικρά και αδυσώπητα. Οι πορείες έχουν σταθμούς, βρίσκονται σε διαρκή κλιμάκωση, έχουν σκαλοπάτια. Βρίθουν από αγωνίες, απορίες, λάθη, αμφισβητήσεις, αποκλίσεις, κραυγές και σιωπές.

   Η πτώση… Πόση δύναμη χρειάζεται η ανθρώπινη ψυχή για να βρει το θάρρος να σηκωθεί και να παλέψει με τους δαίμονές της, ενώ νιώθει τόσο μόνη και απροστάτευτη! ….Κι όμως οι ψυχές όσο θα ζούνε και θα ζουν σε μετεωρισμούς φόβων, θα αντικρίζουν με δέος την άβυσσο ελπίζοντας σε κάτι που ούτε κι αυτές γνωρίζουν, αλλά έστω και το κάτι πάλι για αυτές κάτι θα είναι..........

Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας, Φλώρινα

Συμμετοχή στην Έκθεση « Έρωτες και άλλα Φτερωτά»

Μάϊος –Ιούνιος 2014

Τίτλος έργου: «Άδης, αήδης-πτώση 2»