Πηνελόπη Γαίτη: « Σταθμοί στα ποιήματα…χρωματιστές κλωστές που καίνε..»

Πολύκρουνη ἡ θύελλα σπάζει τα ματογυάλια της κι ὁ μέγας
τρόμος ἀδράχνει τὰ μελλούμενα
σχηματίζοντας ἀποστήματα στὴ μνήμη.
Κατάχαμα τῆς ἀσίγαστης σιγῇς ἕνα κινούμενο
κειμήλιο-σκουλῆκι.
Ἡ ζωὴ ποὺ μικραίνει: ἡ μεγάλη ἀλήθεια.
Στὸν ὁποὺ πιάνει τὸ τσαπὶ γίνεται τσάπισμα
στὸν ὁποὺ πίνει τὸ νερὸ γίνεται πιόμα.
Ἔρχεται ἔαρ ἀειπάρθενο προφέροντας ἀρώματα
κρατεῖ μία κατάμαυρη λεπτότατη κλωστὴ
στὰ ὕπαιθρα τῆς νύχτας
τὸ σημεῖο τοῦ γκιώνη ποὺ εἶν᾿ ἄγνωστο πέρα...

Ν.Καρούζος 

    Τα ποιήματα λένε την αλήθεια …μικρές ιστορίες που καίνε. Λέξεις που κάθε μια στη σειρά κι όλες μαζί μιλάνε ..και πάλι τα χρώματα δραπέτευσαν και ζωγραφίζουν τη δική τους εκδοχή στο λευκό καταχιονισμένο τοπίο. Ήταν εκείνη η άγια ώρα της ιδέας που έφερε στο νου όσα είχαν γίνει, μα και όλα όσα θα γίνουν. Ήταν η στιγμή που οι μνήμες βγήκανε από το γιατάκι τους και διηγήθηκαν τη δική τους ιστορία, απλή κι ανθρώπινη, γκρίζα και χρωματιστή ταυτόχρονα, απλή και διάφανη σαν το νερό, σαν το ανοιξιάτικο αεράκι. Είπαν, είπαν  και σαν βαρέθηκαν κουλουριάστηκαν σε μια σκοτεινή γωνιά και δεν ξαναμίλησαν. Απλά έγιναν έναν ύφασμα που κάθε χρόνο ξέφτιζαν όλο και πιο πολύ οι κλωστές του, χωρίς κανένας να το καταλάβει. Ίσως δεν είχε και πια σημασία…όλοι πια είχαν τα δικά τους υφάσματα να φροντίσουν ……

Gallery Papatzikou, Βέροια, Δεκ.2015-Ιαν.2016 

Τίτλος έργου: «Έαρ χρώματος»