Δρόμοι και πορείες που διασταυρώνονται
κάποια στιγμή…ταυτότητες που βρίσκουν ξαφνικά τη σωστή τους διάσταση .
Άνθρωποι, λόγια, κι εποχές παράξενες και
εικόνες που η κάθε μια βρίσκει τη δική της ερμηνεία μετά από πολύ καιρό. Το story: Μια γυναίκα σαν έτοιμη από
πολύ καιρό προχωρεί αλύγιστη στην πορεία που χάραξε …αντιμετώπισε τα δικά της
φαντάσματα και τώρα αυτά έχουν πια
χαθεί. Κάνουν τόπο να περάσει..όμως ακόμη απομένουν κάποια νήματα που τη
συνδέουν με το παρελθόν της. Μια κόκκινη
τριχιά στο λαιμό, την πνίγει …νιώθει να πνίγεται από αυτήν ..μένει βουβή και
αποστασιοποιημένη κοιτώντας με θολά μάτια μπροστά της, ενώ παραπέρα μια παιδική
κούνια με ένα μωρό εντός της στέκει ως λίκνο πραγματικών και μη πραγματικών
αναμνήσεων. Το φως του φεγγαριού στέλνει τις χλωμές ακτίνες του στο δωμάτιο
φωτίζοντας το χώρο και τα πρόσωπα. Ίσως αλλάξει κάτι, ίσως κι όχι….τα
φαντάσματα αποχωρούν…μια Κυρία Άλβιν ή
και όχι μόνον αυτή αναλογίζεται σιωπηλά και
ύστερα και πάλι σιωπηλά παλεύει με τα φαντάσματά της. Νυχτώνει. Οι σκιες στον τοίχο πλήθυναν. Το
σπίτι με τα πολλά δωμάτια είναι άδειο σαν κέλυφος αυγού…ίσως μια στείρα μήτρα .
Η Κύρια Άλβιν δεν μιλά….ό,τι είχε να πει το είπε. Το αμάξι στη γωνία περιμένει.
Σκουπίζει με το μεταξωτό μαντηλάκι τα κόκκινα από την αγρύπνια μάτια της, βάζει
το μακρύ πλαστικό πανωφόρι της ανοίγει το πόρτα και φεύγει……………….
Κόσμων Διασταύρωσις,
Αμύνταιο, Μάϊος 2015
Τίτλος έργου: «Σιωπηλές
διασταυρώσεις…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου